Dag lieve volgers!

Gisteren was het precies een maand geleden dat ik was toegekomen in China. Wat gaat de tijd snel vooruit! Ik wilde gisteren al iets posten maar door onverwachte veranderingen in de planning was het niet gelukt.

Misschien is het beter als ik eerst begin over het 'optreden' dat we voor school moesten houden. Zoals eerder vermeld vierden we dit jaar de 20e verjaardag van de universiteit en daar hoorde natuurlijk een feest bij. De campus werd mooi versierd met bloemen, lampionnen, Chinese vazen, enz. en aan de ingang stond een draak gemaakt uit planten (de draak is het symbool van deze universiteit). Allemaal heel mooi, dus de verwachtingen waren hooggespannen. Na een paar keer repeteren kwam de grote dag eraan en daarbij hoorde de nodige stress. De ochtend van de grote show stonden we op en... het regende. Deed me zo denken aan thuis maar dat beetje regen liet de pret niet bederven, totdat we werden opgebeld van 't school om te zeggen dat de show werd uitgesteld naar 4u in de namiddag. Op zich geen probleem want ik ben niet echt een ochtendmens... En toen werd het namiddag en de hemelsluizen werden dan pas echt geopend. Als het in China begint te regenen, tjah, dan is het toch voor een tijdje. :p
Dan werden we nog eens opgebeld om te zeggen dat we pas om 16u30 moesten klaar zijn. Da's zo typisch Chinees, je 5 minuten op voorhand bellen om te laten weten dat de plannen zijn gewijzigd. Ook vertelden ze ons dat we geen paraplu's en geen regenjas mochten dragen wanneer we op het podium stonden want dat vonden ze esthetisch niet verantwoord.
Allé, stel je voor. Het giet, je draagt make-up (die dan niet eens waterproof is) en een kleedje waar Madonna jaloers van zou zijn. Dan begon ik eerlijk gezegd toch een beetje ambetant te lopen. Uiteindelijk zagen de organisatoren in dat het toch wel redelijk erg regende en dan hebben ze maar besloten om de muzikanten een paraplu te geven maar dan wel om de instrumenten te beschermen...
Enfin, rond 17u30 was het eindelijk aan ons. We werden door een gigantische golfcar (laat het mij zo noemen) opgehaald zoals van die echte diva's. En 200 meter verder moesten we uitstappen... Jaja, zo Chinees. Eenmaal backstage werden we voorbereid, bv. de micro's werden bevestigd. En toen was het aan ons. Met volle moed het podium op (die echt wel gigantisch was!) en ons installeren. De bedoeling was om ons kort voor te stellen en toen is gebleken dat mijn micro niet werkte. En dan voel je gewoon de moed in je schoenen zinken. :p Iemand is dan vlug het podium opgelopen om te helpen maar uiteindelijk heeft het niet veel baat gehad. Tijdens het zingen hoorden we een verschrikkelijke echo! Nadien gezien was het misschien maar goed dat mijn micro niet werkte. Dan maar meegezongen ookal hoorde je mijn stem niet, nog iets dat ik met Madonna gemeen had. :p
Toen we van het podium afgingen, waren we gewoon kletsnat... Enkel de muzikanten waren nog relatief droog. Na het optreden denk je dat het ergste is gepasseerd... totdat al die Chineesjes je handtekening komen vragen en met je op de foto willen. Echt bizar! Uiteraard zijn we wel zo vriendelijk geweest om dat te doen maar nadien was ik gewoon kapot. Nu ik er zo op terugkijk denk ik toch dat het maar bij deze ene keer zal blijven...

De rest van de week was ik niet zo productief, wellicht omdat ik elke morgen opstond met hoofd- en keelpijn... (Nog een nasleep van ons 'optreden'.) Maar donderdag ben ik samen met twee andere buitenlandse leerkrachten, Sarah en Ine, meegeweest naar een weeshuis in Xi'an. Om daar te geraken moesten we twee bussen nemen en ik vermoed dat we toch een uur en een half onderweg zijn geweest. Het weeshuis zelf bevindt zich niet in het centrum van Xi'an, maar ergens in een klein dorpje.
Ine en Sarah hadden mij al op voorhand verwittigd dat sommige kinderen een handicap zouden hebben. Dat is ook de reden waarom ze in het weeshuis belanden. In China heerst het een-kindbeleid dus sommige ouders laten hun baby achter wanneer ze merken dat hun baby een handicap heeft. In het weeshuis vind je zowel baby's als vierjarige peuters. Toen we er aankwamen waren de meesten nog aan het slapen. Na een tijdje werden ze allemaal wakker en hebben we wat met ze gespeeld. Ze zijn verzot op bellenblaas en ik dus maar blazen. Het is leuk om dan te zien dat ze zich toch een paar uur amuseren. De Chinese verzorgsters doen wel hun job (de kinderen wassen, eten geven) maar daar stopt het dan ook. Op een bepaald moment was David (een ferme Michelin-baby) aan het wenen en ik probeerde hem te troosten wat na veel zingen uiteindelijk wel gelukt was. Opeens kwamen er drie Chinezen binnen en die begonnen foto's te nemen. Eén van die vrouwen komt naar mij en merkt op dat David écht wel een héél dikke baby was. Ik kon daar eigenlijk niet zo mee lachen... En dan vroeg ze om foto's te nemen van mij en de baby. Omdat ik niet wist wie zij was heb ik maar ingestemd. Nadien komen Ine en Sarah mij vertellen dat die Chinezen gewoon wat op bezoek kwamen (15min.) en foto's namen omdat ze vonden dat ze dan hun 'burgerlijke plicht' hadden gedaan... Mja, dat is dan wel hard om te horen, maar dat is de situatie...
Bij het afscheid had ik toch een wrang gevoel maar stiekem zou ik toch graag elke donderdag op bezoek willen gaan om die lachende gezichtjes terug te zien. Ik zal zien wat ik kan doen.

Zoals ik al eerder had vermeld was het gisteren precies een maand dat ik in China was. Ik wou dan eigenlijk al dit artikel op het internet zetten maar het school dacht daar anders over. Vrijdagavond kreeg ik een mail waarin stond dat het school een busje had ingelegd om ons (de buitenlandse leerkrachten) te brengen naar de Makro. Uiteraard ben ik meegeweest want ik wilde nog 1 kg cacaopoeder inkopen (een mens kan nooit genoeg cacaopoeder in huis hebben!). Ook heb ik in de Makro een stofzuiger gekocht. Joepie! Goh, ik werd er gewoon ambetant van dat ik mijn appartement niet grondig kon kuisen... Dus, in de Makro een stofzuiger gekocht voor maar 28 euro én het is dan nog eens een roze ook (zie foto). Daarjuist heb ik hem al eens uitgeprobeerd en ik ben best tevreden! Sebiet nog wat dweilen en de was ophangen, het is voor iets zondag hé.
Na de Makro ben ik dan ook samen met Emily naar de Muslimwijk geweest hier in Xi'an. Echt héél gezellig allemaal. Uiteraard zeer toeristisch (zie foto's) maar daarvoor niet minder mooi! Volgende week heb ik ook samen met een paar andere mensen (Sarah, Ine, Gregory, Matt en Emily) een aantal activiteiten gepland. We hebben nl. 10 dagen congé aangezien het de 1e oktober hier in China nationale feestdag is. Eén van de activiteiten is gaan paardrijden in een natuurpark, dus dat zal wel spannend worden! Ook zou ik graag het Terracottaleger van Xi'an willen gaan bezoeken samen met Sanne, maar daar zijn nog geen concrete plannen voor. Sowieso post ik de foto's en de verhalen op mijn blog!

Tot de volgende post!
 再见!