Hoi iedereen!

Ok, er is weer het één en ander gebeurd, dus het werd weer eens tijd om dit uit de doeken te doen.

Gisteren (vrijdag 7 sept.) had ik de ganse dag geen les aangezien de buitenlandse studenten (ik ook dus) naar het hospitaal moesten voor een medische check-up.

Het vreemde is wel dat ik in België al superveel testen heb moeten ondergaan om zelfs maar mijn visum te kunnen aanvragen. Die testen waren o.a. een bloedonderzoek (waaronder een HIV-test), een X-ray van de longen en een ECG. Ook moest mijn dokter een vragenlijst invullen met nogal bizarre vragen (bv. Did you ever suffer from the plague?). Ochja, dat hebben we dan maar gedaan om te zorgen dat al het papierwerk in orde kon worden gebracht.

Eenmaal aangekomen in China blijkt dus dat wij toch nog voor 'medische testen' naar een hospitaal moesten gaan. Eerlijk gezegd, dat vond ik niet zo leuk... Maar ja, wat kunnen we eraan doen? Niks, dus maar braafjes naar dat hospitaal gegaan.

Eenmaal daar aangekomen blijkt dus dat ik een kopie van mijn visum nodig had (en dat had ik dus niet), dus daar dan vlug een kopietje gemaakt. Daar heb ik 1 yuan voor moeten betalen. 1 yuan is niet veel, maar wat blijkt, een Chinees had ook zo'n kopie nodig en die betaalde maar een halve yuan... Dus het is wel waar dat als je blank bent er wat meer van je wordt geprofiteerd. :p

Nadien heb ik ook nog pasfoto's moeten laten trekken in het hospitaal en wat blijkt... Hier photoshoppen ze gewoon je pasfoto's! Hoe cool is dat? Allé, stel je er niet te veel bij voor, het gaat puur over de belichting enz. maar toch vond ik dat wel sjiek!

Na al die 'bijkomende probleempjes' was het lang aanschuiven voordat we ook maar onze papieren konden afgeven. Bij het afgeven van onze medische papieren uit België zeggen ze ons dat we toch nog bijkomende testen moeten afleggen. Ik had geluk, ik moest enkel bloed laten trekken. Gregory had wat minder geluk want hij moest zowel bloed laten trekken als een nieuwe X-ray. Hij had nl. zijn DVD bij met de X-ray die in België is genomen, maar dat was kennelijk niet goed genoeg (ofwel hadden ze daar geen zo'n machine die dat kon openen...). Als ik mag wedden, dan kies ik voor het laatste. :p

Dusja, wij dan maar braafjes gezegd dat we die testen zouden doen. Aan diezelfde balie heb ik dan 260 yuan (= 32,5 euro!) betaald om wat bloed te trekken. Dat vonden we allemaal er wel wat over. Zelfs in België betaal je niet zo veel... Ochja, dan maar die centjes gegeven en terug aanschuiven in een rij. En dan kwam pas de totale verrassing, en 't is niet gelogen, ons bloed werd getrokken aan een loket... Je weet wel, zo'n typisch loket maar dan met een persoon die daar handschoenen draagt en eventjes twee tubbetjes bloed trekt. Ok, dan was mijn appetijt helemaal over! En nee, die verwisselden hun handschoenen niet wanneer ze een nieuwe patient hadden... Echt, jakkes! Dat was echt gewoon 'de knop' in je hoofd omdraaien, verstand op nul en gaan. Dan zag ik nog eens dat één iemand bloed trok uit iemand's pols... En dan begon de kamer plots een beetje te draaien. Het koude zweet brak mij uit want bij mij heeft de dokter ook altijd last om een goeie dikke ader te vinden. Wanneer het aan mij was heb ik gewoon mijn stoute schoenen aangetrokken en gezegd waar ze moest prikken. Het was een braaf meisje en gelukkig had ze mijn raad opgevolgd. Wanneer ze mijn bloed trok begon ik zo wat rond te kijken en ik zag naast mij een karretje staan met allemaal kleine bekertjes op met een rare vloeistof in. Mijn eerste gedachte was van: Ohnee, we moeten dat toch niet opdrinken ofzo... Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want eventjes later blijkt het dus dat dat 'pipi-potjes' waren. :p Jaja, dat stond gewoon aan de balie, in open lucht, te wachten. Haha, echt waar, alleen in China denk ik dan. :p

Toen iedereen klaar was met de onderzoeken was het terug de bus in en terug naar school. Uiteraard waren we scheel van de honger dus dan maar iets gaan eten. Naast het alombekende muslim-restaurantje is er nog een restaurantje waar je heerlijke jiaozi (=dumplings) kunt eten. Echt, super lekker! Alleen was er één minpuntje, nl. een starende Chinees. Ondertussen ben ik het wel al een beetje gewoon dat al die Chinezen naar mij staren, maar bij die ene kerel was het toch wel een beetje heel erg... Hij was daar samen met zijn vriendin ook iets aan het eten toen wij daar binnenkwamen. Maar direct begon hij te staren, en echt waar, hij stopte gewoon niet meer... Ik voelde me zo ongemakkelijk tijdens het eten, maar ja, veel kan je daar dus niet aan doen. Uiteindelijk was zijn vriendin het zodanig moe dat ze gewoon haar stoel pakte en tussen ons in kwam zitten zodat hij niet meer kon staren naar me. En hij kreeg nog eens een fikse uitbrander ook! :p Nadien gezien was die situatie best wel komisch.

Vandaag zijn de buitenlandse leerkrachten naar de Makro (hier Metro genoemd) geweest om wat zaken in te kopen. Eens per maand wordt speciaal voor ons (lees: buitenlandse leerkrachten) een busje ingelast om daar onze inkopen te doen. En ja, in de Makro vind je dus wel degelijk Westerse geïmporteerde producten. Het is toch wel eventjes met de auto (zo'n 40 min.) maar het was dat wel waard want... Ik heb cacao gevonden!!! Joepie!!! Ik had stiekem echt wel al de hoop opgegeven om in China chocomelk te vinden... Maar het is dan toch nog gelukt, eureka! Vanaf morgen dus chocomelk bij het ontbijt, jummie!!

Hier en daar hebben we ons toch laten verleiden tot typische Westerse producten (zoals Munich worstjes) maar we hebben niet té veel gekocht want de Makro is echt wel veel duurder dan de plaatselijke Chinese supermarkt. Aan de kassa gekomen bleek dat we voor 800 yuan meehadden, dus zo'n 100 euro in totaal, maar uiteindelijk is dat 50 euro per persoon aangezien Gregory en ik altijd samen betalen. We hebben ons wel een beetje laten gaan, want echt veel dingen hadden we nu ook weer niet mee. Het duurste was waarschijnlijk de President Camembert van 250 gram waar we ongeveer 9 euro voor hebben betaald. Och, vanavond op een boterham, het zal zeker smaken!

Dus dat waren weer de nieuwtjes van de laatste 2 dagen, niks echt spectaculairs.

Hopelijk verveel ik jullie niet te veel...

Allé, tot de volgende post!

再见