Dag lieve volgers!

Gisteren was het precies een maand geleden dat ik was toegekomen in China. Wat gaat de tijd snel vooruit! Ik wilde gisteren al iets posten maar door onverwachte veranderingen in de planning was het niet gelukt.

Misschien is het beter als ik eerst begin over het 'optreden' dat we voor school moesten houden. Zoals eerder vermeld vierden we dit jaar de 20e verjaardag van de universiteit en daar hoorde natuurlijk een feest bij. De campus werd mooi versierd met bloemen, lampionnen, Chinese vazen, enz. en aan de ingang stond een draak gemaakt uit planten (de draak is het symbool van deze universiteit). Allemaal heel mooi, dus de verwachtingen waren hooggespannen. Na een paar keer repeteren kwam de grote dag eraan en daarbij hoorde de nodige stress. De ochtend van de grote show stonden we op en... het regende. Deed me zo denken aan thuis maar dat beetje regen liet de pret niet bederven, totdat we werden opgebeld van 't school om te zeggen dat de show werd uitgesteld naar 4u in de namiddag. Op zich geen probleem want ik ben niet echt een ochtendmens... En toen werd het namiddag en de hemelsluizen werden dan pas echt geopend. Als het in China begint te regenen, tjah, dan is het toch voor een tijdje. :p
Dan werden we nog eens opgebeld om te zeggen dat we pas om 16u30 moesten klaar zijn. Da's zo typisch Chinees, je 5 minuten op voorhand bellen om te laten weten dat de plannen zijn gewijzigd. Ook vertelden ze ons dat we geen paraplu's en geen regenjas mochten dragen wanneer we op het podium stonden want dat vonden ze esthetisch niet verantwoord.
Allé, stel je voor. Het giet, je draagt make-up (die dan niet eens waterproof is) en een kleedje waar Madonna jaloers van zou zijn. Dan begon ik eerlijk gezegd toch een beetje ambetant te lopen. Uiteindelijk zagen de organisatoren in dat het toch wel redelijk erg regende en dan hebben ze maar besloten om de muzikanten een paraplu te geven maar dan wel om de instrumenten te beschermen...
Enfin, rond 17u30 was het eindelijk aan ons. We werden door een gigantische golfcar (laat het mij zo noemen) opgehaald zoals van die echte diva's. En 200 meter verder moesten we uitstappen... Jaja, zo Chinees. Eenmaal backstage werden we voorbereid, bv. de micro's werden bevestigd. En toen was het aan ons. Met volle moed het podium op (die echt wel gigantisch was!) en ons installeren. De bedoeling was om ons kort voor te stellen en toen is gebleken dat mijn micro niet werkte. En dan voel je gewoon de moed in je schoenen zinken. :p Iemand is dan vlug het podium opgelopen om te helpen maar uiteindelijk heeft het niet veel baat gehad. Tijdens het zingen hoorden we een verschrikkelijke echo! Nadien gezien was het misschien maar goed dat mijn micro niet werkte. Dan maar meegezongen ookal hoorde je mijn stem niet, nog iets dat ik met Madonna gemeen had. :p
Toen we van het podium afgingen, waren we gewoon kletsnat... Enkel de muzikanten waren nog relatief droog. Na het optreden denk je dat het ergste is gepasseerd... totdat al die Chineesjes je handtekening komen vragen en met je op de foto willen. Echt bizar! Uiteraard zijn we wel zo vriendelijk geweest om dat te doen maar nadien was ik gewoon kapot. Nu ik er zo op terugkijk denk ik toch dat het maar bij deze ene keer zal blijven...

De rest van de week was ik niet zo productief, wellicht omdat ik elke morgen opstond met hoofd- en keelpijn... (Nog een nasleep van ons 'optreden'.) Maar donderdag ben ik samen met twee andere buitenlandse leerkrachten, Sarah en Ine, meegeweest naar een weeshuis in Xi'an. Om daar te geraken moesten we twee bussen nemen en ik vermoed dat we toch een uur en een half onderweg zijn geweest. Het weeshuis zelf bevindt zich niet in het centrum van Xi'an, maar ergens in een klein dorpje.
Ine en Sarah hadden mij al op voorhand verwittigd dat sommige kinderen een handicap zouden hebben. Dat is ook de reden waarom ze in het weeshuis belanden. In China heerst het een-kindbeleid dus sommige ouders laten hun baby achter wanneer ze merken dat hun baby een handicap heeft. In het weeshuis vind je zowel baby's als vierjarige peuters. Toen we er aankwamen waren de meesten nog aan het slapen. Na een tijdje werden ze allemaal wakker en hebben we wat met ze gespeeld. Ze zijn verzot op bellenblaas en ik dus maar blazen. Het is leuk om dan te zien dat ze zich toch een paar uur amuseren. De Chinese verzorgsters doen wel hun job (de kinderen wassen, eten geven) maar daar stopt het dan ook. Op een bepaald moment was David (een ferme Michelin-baby) aan het wenen en ik probeerde hem te troosten wat na veel zingen uiteindelijk wel gelukt was. Opeens kwamen er drie Chinezen binnen en die begonnen foto's te nemen. Eén van die vrouwen komt naar mij en merkt op dat David écht wel een héél dikke baby was. Ik kon daar eigenlijk niet zo mee lachen... En dan vroeg ze om foto's te nemen van mij en de baby. Omdat ik niet wist wie zij was heb ik maar ingestemd. Nadien komen Ine en Sarah mij vertellen dat die Chinezen gewoon wat op bezoek kwamen (15min.) en foto's namen omdat ze vonden dat ze dan hun 'burgerlijke plicht' hadden gedaan... Mja, dat is dan wel hard om te horen, maar dat is de situatie...
Bij het afscheid had ik toch een wrang gevoel maar stiekem zou ik toch graag elke donderdag op bezoek willen gaan om die lachende gezichtjes terug te zien. Ik zal zien wat ik kan doen.

Zoals ik al eerder had vermeld was het gisteren precies een maand dat ik in China was. Ik wou dan eigenlijk al dit artikel op het internet zetten maar het school dacht daar anders over. Vrijdagavond kreeg ik een mail waarin stond dat het school een busje had ingelegd om ons (de buitenlandse leerkrachten) te brengen naar de Makro. Uiteraard ben ik meegeweest want ik wilde nog 1 kg cacaopoeder inkopen (een mens kan nooit genoeg cacaopoeder in huis hebben!). Ook heb ik in de Makro een stofzuiger gekocht. Joepie! Goh, ik werd er gewoon ambetant van dat ik mijn appartement niet grondig kon kuisen... Dus, in de Makro een stofzuiger gekocht voor maar 28 euro én het is dan nog eens een roze ook (zie foto). Daarjuist heb ik hem al eens uitgeprobeerd en ik ben best tevreden! Sebiet nog wat dweilen en de was ophangen, het is voor iets zondag hé.
Na de Makro ben ik dan ook samen met Emily naar de Muslimwijk geweest hier in Xi'an. Echt héél gezellig allemaal. Uiteraard zeer toeristisch (zie foto's) maar daarvoor niet minder mooi! Volgende week heb ik ook samen met een paar andere mensen (Sarah, Ine, Gregory, Matt en Emily) een aantal activiteiten gepland. We hebben nl. 10 dagen congé aangezien het de 1e oktober hier in China nationale feestdag is. Eén van de activiteiten is gaan paardrijden in een natuurpark, dus dat zal wel spannend worden! Ook zou ik graag het Terracottaleger van Xi'an willen gaan bezoeken samen met Sanne, maar daar zijn nog geen concrete plannen voor. Sowieso post ik de foto's en de verhalen op mijn blog!

Tot de volgende post!
 再见!

Dag lieve volgers!

Wow, het is echt wel al héél lang geleden dat ik nog iets heb kunnen posten op mijn blog... Hiervoor heb ik wel een aantal redenen.

1) Mijn programmaatjes om 'the great firewall of china' te omzeilen lieten het de laatste weken wat afweten.

2) Ik had 12 dagen onafgebroken les.

3) Druk, druk, druk, druk...

Ok, dus hopelijk zijn dat toch een paar geldige redenen waarom het hier zo stil was de laatste twee weken. Misschien moet ik eerst eens beginnen met uitleggen waarom ik 12 dagen onafgebroken les had. Zoals sommigen misschien weten zijn er de laatste 7 dagen wat 'demonstraties' geweest in Xi'an en ook op andere plaatsen in China. Zelf heb ik niet veel erover kunnen lezen op Belgische of Britse nieuwssites. Dit zal waarschijnlijk te maken hebben met de censuur in China. Als er dan al iets verschijnt dan spreken ze over 'demonstraties' maar in Xi'an zijn deze demonstraties toch een beetje uit de hand gelopen en kunnen we toch spreken van rellen. De redenen van deze rellen zijn nl. de conflicten tussen China en Japan over een reeks eilandjes in de Oost-Chinese Zee. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, hier in Xi'an zijn er dus relletjes geweest door die eilandjes. Men heeft Japanse auto's in brand gestoken maar ook fabrieken waar Japan in investeerde en sommige winkels zijn geplunderd. MAAR: Geen paniek! Zelf heb ik hier niks van gemerkt want die relletjes zijn gebeurd in het centrum van Xi'an waar ik dus 8 km van zit. Deze relletjes waren dus ook de reden waarom ik 12 dagen onafgebroken les had. De Chinese studenten mogen de campus nog altijd niet verlaten (nu door nieuwe relletjes, sebiet wat meer uitleg) maar wij, de buitenlanders, gelukkig wel. Die extra lesdagen werden dus ingelast om zo weinig mogelijk studenten op het straat te krijgen, wat een beetje bizar is want de Chinese studenten kunnen de campus niet verlaten...

Gisteren dacht ik dus dat we eindelijk een weekend gingen hebben om wat uit te rusten en onze lessen te herhalen, maar niks was minder waar toen één van onze docenten ons vertelde dat we terug een weekend les hadden. En toen was ik echt wel teleurgesteld! Ik ga graag naar de lessen en ik mis deze ook niet graag, maar nu had ik er toch wel even genoeg van... Dus nu heb ik tegen mijn principes in besloten om dit weekend NIET naar de les te gaan en gewoon eens uit te rusten. Uiteraard kunnen de docenten hier zelf niks aan doen want dit wordt hen van hogerhand opgelegd.

De reden van dit lesweekend is: de 'demonstraties' in de moslimgemeenschap van Xi'an tegen de Amerikaanse anti-moslimfilm. De buitenlandse leerkrachten mogen nog altijd de campus verlaten maar gisteren werd ik toch even aangesproken door een vreemde Chinees die mij vroeg van welk land ik afkomstig ben. Daar schrok ik toch even van, dus nu heb ik mij voorgenomen om altijd mijn internationaal paspoort bij me te steken om mogelijke discussies uit de weg te gaan. 

Toch moet ik wel zeggen: ik heb me tot nu toe nog geen moment onveilig gevoeld! En volgens mij zal dat wel zo blijven.

Ook heb ik de vorige weken samen met Gregory onze eerste lezingen gehouden. Deze week waren de onderwerpen: 'Teen moms & abortion' & 'Homosexuality'. De Chinese universiteit is redelijk open-minded en gaf ons carte blanche. De opkomst voor de laatste lezing over homoseksualiteit lokte zeker 60 man naar de zaal. We waren beiden aangenaam verrast door de opkomst maar ook door de interactie tussen ons en het publiek. Bij beide lezingen hebben we ook een rollenspel gespeeld en dat leidde soms tot hilarische momenten. Het is echt tof en hartverwarmend om te zien dat onze lezingen toch een verschil uitmaken. De studenten zijn oprecht geïnteresseerd. Wel moet ik even zeggen dat de lezingen hier toch een beetje anders verlopen dan de lezingen bij ons in België. Toen ik donderdag wilde beginnen met de lezing begon de ganse groep te applaudisseren en mijn naam te scanderen. Ik bloosde verschrikkelijk en mijn hoofd leek waarschijnlijk op een tomaat...  Echt verschrikkelijk, maar ja, die Chineesjes bedoelen dat niet slecht. Of tijdens de lezing nemen ze stiekem foto's van je, of na de lezing komen ze vragen of je niet samen met hen op de foto wil. Maar ik moet wel zeggen, de studenten zijn enorm vriendelijk dus we hebben niet te klagen. Soms vragen ze je of je hen met iets kunt helpen, en dat doe ik dan met alle plezier want je krijgt er echt ook veel van terug. Een voorbeeld:

Vanochtend kreeg ik volgend sms'je: 

Good morning, Jennifer. I'm so excited to tell you that I won the first place at the English speech contest of Grade 1 yesterday. My score is 8.5 which is the highest. So I succesfully enter the quarterfinal to compete with seniors & juniors. I should have told you yesterday. I'm sorry to let you know it now. I'm really thankful for your precise instruction that afternoon. Thank god for letting me meet such a good teacher & friend. I should be more hardworking to win the speech contest. Thank you Jennifer!!!!!!

Met zo'n berichtje opstaan maakt natuurlijk direct je dag goed! Het is gewoon super om te weten dat je een student verder kunt helpen en steunen.

Eergisteren werden Gregory en ik verteld dat we nu een maand geen lezingen moeten geven aangezien het volgende week de 20e verjaardag is van de universiteit. De week nadien is het de Nationale Feestdag van China en krijgen we 10 dagen verlof. Nadien komen er docenten uit Amerika die voor een drietal weken lezingen zullen geven. Dus een maandje verlof voor ons, maar je hoort ons zeker niet klagen want... Volgende week wordt er een 'optreden' gehouden op de campus voor de 20e verjaardag van de universiteit. Een vriendin van ons (Emily) zit hier in een groepje en had ons gevraagd of we niet wilden meedoen met hun 'act' voor school. Wij (Greg & ik) direct volmondig ja gezegd aangezien het toch maar iets voor school was. Maar wat blijkt nu... Dat optreden is eigenlijk een heuse show... Volgens school zouden er 20.000(!) man aanwezig zijn in het stadion én komt de televisie nog eens filmen! Gevolg: het koude zweet brak mij uit! Echt waar, en ik maar denken dat we een beetje onnozel konden doen op het podium want Gregory en ik zijn slechts backing vocals (en nog niet eens super goeie zangers). En nu vraag ik mij natuurlijk af waar ik mee bezig ben. Ik heb verschrikkelijk veel last van podiumvrees en dan doe je zoiets... Op 25 september (jaja, binnen een paar dagen) is het optreden gepland, dus nu begint de stress wel te komen. Ook blijkt dus dat ik redelijk chic moet gekleed zijn, maar van thuis uit heb ik geen kleedjes e.d. meegenomen. Dus, m.a.w., ik moet dringend gaan shoppen voor schoenen en misschien een kleedje! (Allé, dat vind ik nog het leukste deel aan heel die onderneming.) 

Hopelijk loopt het optreden een beetje goed af en maken we ons daar niet belachelijk voor 20.000 man. Morgen is er nog eens repetitie en nadien kunnen we enkel het beste hopen!

Dus ja, dat was het zo'n beetje, mijn avonturen in China. Misschien kan ik nog een paar foto's uploaden van onze capriolen op het podium, maar ik kan niks garanderen want ik vrees ervoor dat ik nu diegene zal zijn die de censuur zal bepalen. :p

Allé, tot de volgende post!

再见

Hoi iedereen!

Ok, er is weer het één en ander gebeurd, dus het werd weer eens tijd om dit uit de doeken te doen.

Gisteren (vrijdag 7 sept.) had ik de ganse dag geen les aangezien de buitenlandse studenten (ik ook dus) naar het hospitaal moesten voor een medische check-up.

Het vreemde is wel dat ik in België al superveel testen heb moeten ondergaan om zelfs maar mijn visum te kunnen aanvragen. Die testen waren o.a. een bloedonderzoek (waaronder een HIV-test), een X-ray van de longen en een ECG. Ook moest mijn dokter een vragenlijst invullen met nogal bizarre vragen (bv. Did you ever suffer from the plague?). Ochja, dat hebben we dan maar gedaan om te zorgen dat al het papierwerk in orde kon worden gebracht.

Eenmaal aangekomen in China blijkt dus dat wij toch nog voor 'medische testen' naar een hospitaal moesten gaan. Eerlijk gezegd, dat vond ik niet zo leuk... Maar ja, wat kunnen we eraan doen? Niks, dus maar braafjes naar dat hospitaal gegaan.

Eenmaal daar aangekomen blijkt dus dat ik een kopie van mijn visum nodig had (en dat had ik dus niet), dus daar dan vlug een kopietje gemaakt. Daar heb ik 1 yuan voor moeten betalen. 1 yuan is niet veel, maar wat blijkt, een Chinees had ook zo'n kopie nodig en die betaalde maar een halve yuan... Dus het is wel waar dat als je blank bent er wat meer van je wordt geprofiteerd. :p

Nadien heb ik ook nog pasfoto's moeten laten trekken in het hospitaal en wat blijkt... Hier photoshoppen ze gewoon je pasfoto's! Hoe cool is dat? Allé, stel je er niet te veel bij voor, het gaat puur over de belichting enz. maar toch vond ik dat wel sjiek!

Na al die 'bijkomende probleempjes' was het lang aanschuiven voordat we ook maar onze papieren konden afgeven. Bij het afgeven van onze medische papieren uit België zeggen ze ons dat we toch nog bijkomende testen moeten afleggen. Ik had geluk, ik moest enkel bloed laten trekken. Gregory had wat minder geluk want hij moest zowel bloed laten trekken als een nieuwe X-ray. Hij had nl. zijn DVD bij met de X-ray die in België is genomen, maar dat was kennelijk niet goed genoeg (ofwel hadden ze daar geen zo'n machine die dat kon openen...). Als ik mag wedden, dan kies ik voor het laatste. :p

Dusja, wij dan maar braafjes gezegd dat we die testen zouden doen. Aan diezelfde balie heb ik dan 260 yuan (= 32,5 euro!) betaald om wat bloed te trekken. Dat vonden we allemaal er wel wat over. Zelfs in België betaal je niet zo veel... Ochja, dan maar die centjes gegeven en terug aanschuiven in een rij. En dan kwam pas de totale verrassing, en 't is niet gelogen, ons bloed werd getrokken aan een loket... Je weet wel, zo'n typisch loket maar dan met een persoon die daar handschoenen draagt en eventjes twee tubbetjes bloed trekt. Ok, dan was mijn appetijt helemaal over! En nee, die verwisselden hun handschoenen niet wanneer ze een nieuwe patient hadden... Echt, jakkes! Dat was echt gewoon 'de knop' in je hoofd omdraaien, verstand op nul en gaan. Dan zag ik nog eens dat één iemand bloed trok uit iemand's pols... En dan begon de kamer plots een beetje te draaien. Het koude zweet brak mij uit want bij mij heeft de dokter ook altijd last om een goeie dikke ader te vinden. Wanneer het aan mij was heb ik gewoon mijn stoute schoenen aangetrokken en gezegd waar ze moest prikken. Het was een braaf meisje en gelukkig had ze mijn raad opgevolgd. Wanneer ze mijn bloed trok begon ik zo wat rond te kijken en ik zag naast mij een karretje staan met allemaal kleine bekertjes op met een rare vloeistof in. Mijn eerste gedachte was van: Ohnee, we moeten dat toch niet opdrinken ofzo... Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want eventjes later blijkt het dus dat dat 'pipi-potjes' waren. :p Jaja, dat stond gewoon aan de balie, in open lucht, te wachten. Haha, echt waar, alleen in China denk ik dan. :p

Toen iedereen klaar was met de onderzoeken was het terug de bus in en terug naar school. Uiteraard waren we scheel van de honger dus dan maar iets gaan eten. Naast het alombekende muslim-restaurantje is er nog een restaurantje waar je heerlijke jiaozi (=dumplings) kunt eten. Echt, super lekker! Alleen was er één minpuntje, nl. een starende Chinees. Ondertussen ben ik het wel al een beetje gewoon dat al die Chinezen naar mij staren, maar bij die ene kerel was het toch wel een beetje heel erg... Hij was daar samen met zijn vriendin ook iets aan het eten toen wij daar binnenkwamen. Maar direct begon hij te staren, en echt waar, hij stopte gewoon niet meer... Ik voelde me zo ongemakkelijk tijdens het eten, maar ja, veel kan je daar dus niet aan doen. Uiteindelijk was zijn vriendin het zodanig moe dat ze gewoon haar stoel pakte en tussen ons in kwam zitten zodat hij niet meer kon staren naar me. En hij kreeg nog eens een fikse uitbrander ook! :p Nadien gezien was die situatie best wel komisch.

Vandaag zijn de buitenlandse leerkrachten naar de Makro (hier Metro genoemd) geweest om wat zaken in te kopen. Eens per maand wordt speciaal voor ons (lees: buitenlandse leerkrachten) een busje ingelast om daar onze inkopen te doen. En ja, in de Makro vind je dus wel degelijk Westerse geïmporteerde producten. Het is toch wel eventjes met de auto (zo'n 40 min.) maar het was dat wel waard want... Ik heb cacao gevonden!!! Joepie!!! Ik had stiekem echt wel al de hoop opgegeven om in China chocomelk te vinden... Maar het is dan toch nog gelukt, eureka! Vanaf morgen dus chocomelk bij het ontbijt, jummie!!

Hier en daar hebben we ons toch laten verleiden tot typische Westerse producten (zoals Munich worstjes) maar we hebben niet té veel gekocht want de Makro is echt wel veel duurder dan de plaatselijke Chinese supermarkt. Aan de kassa gekomen bleek dat we voor 800 yuan meehadden, dus zo'n 100 euro in totaal, maar uiteindelijk is dat 50 euro per persoon aangezien Gregory en ik altijd samen betalen. We hebben ons wel een beetje laten gaan, want echt veel dingen hadden we nu ook weer niet mee. Het duurste was waarschijnlijk de President Camembert van 250 gram waar we ongeveer 9 euro voor hebben betaald. Och, vanavond op een boterham, het zal zeker smaken!

Dus dat waren weer de nieuwtjes van de laatste 2 dagen, niks echt spectaculairs.

Hopelijk verveel ik jullie niet te veel...

Allé, tot de volgende post!

再见

Ondertussen is het alweer een paar dagen geleden dat ik nog iets heb gepost op mijn blog, hiervoor mijn excuses maar het is hier zodanig druk dat een mens niet weet waar te beginnen... Toch zal ik mijn best doen en een overzichtje geven van de voorbije dagen. :p

Op drie september moest ik een Chinees examen afleggen. Eerlijk gezegd was ik redelijk zenuwachtig maar uiteindelijk stelde dat examen niet zo veel voor. We hadden een schriftelijk gedeelte waarvan de eerste vragen best meevielen maar dan kwamen er teksten waarbij men vragen stelde en waar je kon kiezen uit meerdere antwoorden (multiple choice dus). Dat laatste was niet evident.

Dan was er een mondeling examen. En ja, die was helemaal in het Chinees. Dat viel iets beter mee dan het schriftelijke examen aangezien ik dat gesprek toch een beetje naar mijn hand kon zetten. :p

Na die testen waren Gregory en ik echt uitgeput en dan hebben we maar besloten om het die dag wat rustiger aan te doen.

's Avonds hadden we wel een grote stap gezet door slechts met ons tweetjes naar een 'restaurantje' te gaan net buiten de campus om iets te gaan eten. Het was een 'muslim restaurant' die ons werd aangeraden door andere expats (lees: buitenlanders oftewel 外地人). Wel even meedelen dat het geen restaurant is zoals wij dat kennen. Beeld je een kleine ruimte in langs een drukke straat met ongeveer 6 tafeltjes en een klein, donker keukentje achterin. Het klinkt niet zo aantrekkelijk maar daar zet je je wel snel over. Gelukkig hingen er aan de muren wat afbeeldingen dus die hielpen ons wat op weg.

Uiteindelijk wisten we niet wat gekozen dus zijn we wat gaan neuzen in de Chinezen hun borden en één gerecht sprak mij wel aan dus bestelde ik twee porties in mijn beste Chinees. En... het was heerlijk!!!! Echt waar, gebakken noodles met rundsvlees (allé, dat denk ik toch) en gebakken schijfjes zoete aardappelen. Yummie! Sowieso een blijver! Natuurlijk waren de porties te groot (in China eet je normaal gezien je bord niet leeg, in tegenstelling tot bij ons, omdat men dan denkt dat je niet genoeg hebt en dat kan tot gezichtsverlies leiden bij de persoon bij wie je iets gaat eten). Dan maar de rekening gevraagd en voor ons twee 20 yuan (= 2,5 euro, dus 1,25 euro/pers) betaald.

De dag nadien moesten we terug naar het lokaal om te weten in welke klasgroep dat we gingen zitten alsook om onze boeken te kopen. Dan blijkt dat we in klas 2 zitten (er zijn in totaal 5 klassen) en waren stiekem wel een beetje teleurgesteld. Bij het uitdelen van de boeken kregen we ook al onze orders mee, nl. de woordenschat uit de boeken al wat in te studeren. De boeken kostten ons ongeveer een 160 yuan (= 20 euro) wat voor ons niet zo duur is maar voor een Chinees bijna een fortuin is... Om dit even door te trekken: Alvin (onze Chinese vriend) betaalt elk jaar 800 yuan (= 100 euro) voor een kamer dat hij met 7 andere mensen moet delen, geen airco, stapelbedden, uiteraard niet groot en een gedeelde badkamer. Misschien zegt dit voorbeeld genoeg.

Met Alvin zijn we over de middag dan nog een Chinese SIM-kaart gaan kopen. Wow, wat een onderneming was me dat... We moesten dus een ticketje uit een automaat nemen en wachten. Na meer dan een uur was het aan ons. Wanneer we aan de kassa komen blijkt dat ons ticket vervallen was want kennelijk telt die maar voor een uur... Ok, zo Chinees, maar wel hilarisch! :p

Nadien nog naar de Bank of China geweest om een rekening te openen (kost hier 20 yuan = 2,5 euro) en zo kreeg ik ook meteen een bankkaart. Dat ging toch wel iets vlotter dan bij China Mobile.

's Avonds zijn we dan samen met de expats, Sarah (Amerikaanse), Matt (Schot), Ine (Belg), Emily (Belg) en Laureline (Franse) hotpot gaan eten. Hotpot kan je vergelijken met onze Belgische fondue maar de Chinese versie is echt wel beter. Hier smijt men echt alles erin, ook hun groentjes. Voor die maaltijd hebben we elk 50 yuan betaald (6,25 euro) maar dan rol je bijna uit je stoel én heb je in een sjiek restaurant gegeten. Zeker voor herhaling vatbaar!

Vandaag, of beter gezegd vanmorgen om 8u, had ik mijn eerste Chinese lessen. We begonnen met 2 uur luistervaardigheid. En eerlijk gezegd lag het tempo best wel laag. Ik begreep 99% van wat de leerkracht zei maar daar had ik wel een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant is het wel leuk te weten dat drie jaar studeren zijn vruchten afwerpt maar aan de andere kant wil ik niet met mijn duimen draaien in de les... Dus dan maar halverwege de les gevraagd of het geen mogelijkheid is om eventueel deze week nog uit te zitten en desnoods volgende week een klas hoger te gaan. De leerkrachten leken hiermee akkoord, dus nu eens benieuwd naar volgende week. MAAR dan begon de les schrijf- en leesvaardigheid... Die mevrouw sprak supersnel en begon direct met Chinese grammatica (uiteraard allemaal in het Chinees) en dan brak er even paniek uit... Enfin, we zullen afwachten tot het einde van deze week. Het is gewoon een beetje frustrerend: mijn klasgenoten zijn Koreaans en zij kunnen zelfs geen basiskarakters herkennen en hebben geen goeie kennis van de basisgrammatica. Misschien is dat de reden waarom het tempo zo laag ligt maar aan de andere kant is het ideaal om er terug in te komen. :p Ohja, ook heb ik vandaag mijn Chinese naam gekregen, nl.: 薄 心悦 --> Bo Xinyue. De twee laatste karakters betekenen 'heart' en 'happy'. Hihi, ik kan er mee leven.
Na de middag hadden we dan een afspraak met de grote baas van het American Culture Center over onze lezingen. Het blijven 2 Engelse lezingen op een week (1/pers.) van ong. 2 uur maar nu zouden ze ook graag hebben dat we lezingen in het Frans(!) geven. Dat was even slikken... Mijn Frans is redelijk maar na zoveel jaren niet meer intensief te gebruiken is er wel wat sleet op gekomen. Maar ja, we zullen ons best doen en we zien wel wat het resultaat zal zijn.

Zo, dat waren de belangrijkste belevenissen van de voorbije paar dagen. Nu beter beginnen aan mijn huiswerk en aan mijn voorbereidingen voor die lezingen, ohja, suggesties qua onderwerpen zijn altijd welkom!

Tot de volgende post!

再见

P.S.: Ik heb wat foto's van de campus op mijn blog gezet. Misschien geven ze je dan een beter beeld over het begrip 'campus' in China.

Vandaag ben ik samen met Gregory op avontuur geweest naar de oude binnenstad van Xi'an!
Het plan was om met de bus naar de Walmart te gaan (die dus in de ommuurde binnenstad ligt) en daar cornflakes te kopen want hier in de Vanguard (onze supermarkt) vinden we die niet.

Goed, gisterenavond dan maar gezocht waar en welke bus we moesten nemen om daar te geraken en aan welke halte we moesten afstappen.
Wij dus vanmorgen (11u) te voet naar het busstation. Het busstation vinden is geen probleem maar de juiste bushalte wel.
Ik dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken en gevraagd aan een chauffeur in zo'n bus 300 (de bus die we moesten hebben) waar we precies moesten opstappen en hij wees ons simpelweg naar de overkant van de straat (maw we zaten dus op de goeie bus maar die bus ging de verkeerde richting uit).
Na de straat over te steken (en geloof me, dat is hier een uitdaging op zich) vonden we de halte en dachten we dat het moeilijkste gepasseerd was. Toen kwam de bus er aan en dan pas zagen we de meute die mee moest op die bus... Aanschuiven, vragen hoeveel het kostte (die chauffeur maar zeggen: 'si kuai' = 4 yuan en Gregory en ik elk si kuai gegeven), dan doorschuiven en uiteindelijk als sardienen in een blikje een uur de bus genomen.
Dan pas kwam het besef dat we dus elk 2 kuai te veel hadden betaald (het is hier 2 kuai (= 0.25 euro) per rit in de bus mét airco en 1 kuai (= 0.12 euro) per rit in een bus zonder airco). We hebben wel vernomen dat als je een buskaart koopt, het 50%(!) goedkoper is. Stel je voor...
Enfin, de busrit was een avontuur op zich en het was echt even stressen om te weten wanneer we moesten afstappen want alles gebeurt hier in het Chinees. Uiteindelijk herkende ik het woord voor Drum and Bell tower (zhonglou) dus wist ik dat we de volgende halte moesten afstappen, net zoals de andere  helft van de bus.

Na het uitstappen wisten we direct welke richting we moesten volgen om de Walmart te vinden (dank u Google Maps!) maar de winkel vinden zelf, dat was een ander paar mouwen.
De Walmart zelf vonden we niet direct maar we wisten wel dat we in de juiste straat zaten en wij dus maar rondwandelen wanneer Gregory uiteindelijk zag dat de winkel zich ondergronds (hoe cool kan het zijn?) bevond. In de Walmart zelf heb ik een setje bestek gekocht en drie dozen Choco pops!!Mijn ontbijt is dus al verzekerd. Dan maar beginnen zoeken naar chocomelk maar dat was vergeefs. Ze hebben, zonder overdrijven, 20 verschillende soorten smaken gecombineerd met melk, maar geen chocomelk... Enfin, waarom is een mysterie, maar stiekem vind ik het wel cool en zo Chinees!;)
Nadien hebben we echt decadent gedaan en zijn we naar de McDonalds een hamburger gaan eten. Ok, dit is te verantwoorden want het is nog altijd niet gemakkelijk voor ons om in te schatten waar we 'goed' kunnen eten en waar we niet ziek van worden.
Na onze lunch hebben we nog wat rondgewandeld en wat winkeltjes gedaan maar uiteindelijk zijn we naar de bushalte gewandeld om terug te gaan naar de campus. Maar eerst nog een tussenstop bij de Vanguard voor een grote fles Pepsi, een grote fles 7UP en 4 kleine flesjes water (voor maar 3.12 euro in totaal).
Nu zit ik op mijn appartement, moe maar tevreden en stiekem wel een beetje trots dat het ons gelukt is om zelfstandig ons plan te trekken met het openbaar vervoer in China.:p

En nu misschien een minder leuke noot: mijn toilet zit verstopt en mijn badkamer staat soms onderwater.
Maar het is zondag, dus niemand gevonden die mij kon helpen. Dan maar wachten tot morgen.

Woooow, nu pas zie ik wat een epistel dit bericht is geworden... Voor de mensen die dit hebben kunnen uitlezen zonder in slaap te vallen, chapeau!

Ok, ik zal er mee stoppen voor vandaag want morgen heb ik een test om mijn niveau van Chinees te bepalen.

Slaapwel en tot schrijfs!!!











Rustdag: best wel letterlijk te nemen want een gigantische jetlag!