Dag lieve volgers!

Wow, het is echt wel al héél lang geleden dat ik nog iets heb kunnen posten op mijn blog... Hiervoor heb ik wel een aantal redenen.

1) Mijn programmaatjes om 'the great firewall of china' te omzeilen lieten het de laatste weken wat afweten.

2) Ik had 12 dagen onafgebroken les.

3) Druk, druk, druk, druk...

Ok, dus hopelijk zijn dat toch een paar geldige redenen waarom het hier zo stil was de laatste twee weken. Misschien moet ik eerst eens beginnen met uitleggen waarom ik 12 dagen onafgebroken les had. Zoals sommigen misschien weten zijn er de laatste 7 dagen wat 'demonstraties' geweest in Xi'an en ook op andere plaatsen in China. Zelf heb ik niet veel erover kunnen lezen op Belgische of Britse nieuwssites. Dit zal waarschijnlijk te maken hebben met de censuur in China. Als er dan al iets verschijnt dan spreken ze over 'demonstraties' maar in Xi'an zijn deze demonstraties toch een beetje uit de hand gelopen en kunnen we toch spreken van rellen. De redenen van deze rellen zijn nl. de conflicten tussen China en Japan over een reeks eilandjes in de Oost-Chinese Zee. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, hier in Xi'an zijn er dus relletjes geweest door die eilandjes. Men heeft Japanse auto's in brand gestoken maar ook fabrieken waar Japan in investeerde en sommige winkels zijn geplunderd. MAAR: Geen paniek! Zelf heb ik hier niks van gemerkt want die relletjes zijn gebeurd in het centrum van Xi'an waar ik dus 8 km van zit. Deze relletjes waren dus ook de reden waarom ik 12 dagen onafgebroken les had. De Chinese studenten mogen de campus nog altijd niet verlaten (nu door nieuwe relletjes, sebiet wat meer uitleg) maar wij, de buitenlanders, gelukkig wel. Die extra lesdagen werden dus ingelast om zo weinig mogelijk studenten op het straat te krijgen, wat een beetje bizar is want de Chinese studenten kunnen de campus niet verlaten...

Gisteren dacht ik dus dat we eindelijk een weekend gingen hebben om wat uit te rusten en onze lessen te herhalen, maar niks was minder waar toen één van onze docenten ons vertelde dat we terug een weekend les hadden. En toen was ik echt wel teleurgesteld! Ik ga graag naar de lessen en ik mis deze ook niet graag, maar nu had ik er toch wel even genoeg van... Dus nu heb ik tegen mijn principes in besloten om dit weekend NIET naar de les te gaan en gewoon eens uit te rusten. Uiteraard kunnen de docenten hier zelf niks aan doen want dit wordt hen van hogerhand opgelegd.

De reden van dit lesweekend is: de 'demonstraties' in de moslimgemeenschap van Xi'an tegen de Amerikaanse anti-moslimfilm. De buitenlandse leerkrachten mogen nog altijd de campus verlaten maar gisteren werd ik toch even aangesproken door een vreemde Chinees die mij vroeg van welk land ik afkomstig ben. Daar schrok ik toch even van, dus nu heb ik mij voorgenomen om altijd mijn internationaal paspoort bij me te steken om mogelijke discussies uit de weg te gaan. 

Toch moet ik wel zeggen: ik heb me tot nu toe nog geen moment onveilig gevoeld! En volgens mij zal dat wel zo blijven.

Ook heb ik de vorige weken samen met Gregory onze eerste lezingen gehouden. Deze week waren de onderwerpen: 'Teen moms & abortion' & 'Homosexuality'. De Chinese universiteit is redelijk open-minded en gaf ons carte blanche. De opkomst voor de laatste lezing over homoseksualiteit lokte zeker 60 man naar de zaal. We waren beiden aangenaam verrast door de opkomst maar ook door de interactie tussen ons en het publiek. Bij beide lezingen hebben we ook een rollenspel gespeeld en dat leidde soms tot hilarische momenten. Het is echt tof en hartverwarmend om te zien dat onze lezingen toch een verschil uitmaken. De studenten zijn oprecht geïnteresseerd. Wel moet ik even zeggen dat de lezingen hier toch een beetje anders verlopen dan de lezingen bij ons in België. Toen ik donderdag wilde beginnen met de lezing begon de ganse groep te applaudisseren en mijn naam te scanderen. Ik bloosde verschrikkelijk en mijn hoofd leek waarschijnlijk op een tomaat...  Echt verschrikkelijk, maar ja, die Chineesjes bedoelen dat niet slecht. Of tijdens de lezing nemen ze stiekem foto's van je, of na de lezing komen ze vragen of je niet samen met hen op de foto wil. Maar ik moet wel zeggen, de studenten zijn enorm vriendelijk dus we hebben niet te klagen. Soms vragen ze je of je hen met iets kunt helpen, en dat doe ik dan met alle plezier want je krijgt er echt ook veel van terug. Een voorbeeld:

Vanochtend kreeg ik volgend sms'je: 

Good morning, Jennifer. I'm so excited to tell you that I won the first place at the English speech contest of Grade 1 yesterday. My score is 8.5 which is the highest. So I succesfully enter the quarterfinal to compete with seniors & juniors. I should have told you yesterday. I'm sorry to let you know it now. I'm really thankful for your precise instruction that afternoon. Thank god for letting me meet such a good teacher & friend. I should be more hardworking to win the speech contest. Thank you Jennifer!!!!!!

Met zo'n berichtje opstaan maakt natuurlijk direct je dag goed! Het is gewoon super om te weten dat je een student verder kunt helpen en steunen.

Eergisteren werden Gregory en ik verteld dat we nu een maand geen lezingen moeten geven aangezien het volgende week de 20e verjaardag is van de universiteit. De week nadien is het de Nationale Feestdag van China en krijgen we 10 dagen verlof. Nadien komen er docenten uit Amerika die voor een drietal weken lezingen zullen geven. Dus een maandje verlof voor ons, maar je hoort ons zeker niet klagen want... Volgende week wordt er een 'optreden' gehouden op de campus voor de 20e verjaardag van de universiteit. Een vriendin van ons (Emily) zit hier in een groepje en had ons gevraagd of we niet wilden meedoen met hun 'act' voor school. Wij (Greg & ik) direct volmondig ja gezegd aangezien het toch maar iets voor school was. Maar wat blijkt nu... Dat optreden is eigenlijk een heuse show... Volgens school zouden er 20.000(!) man aanwezig zijn in het stadion én komt de televisie nog eens filmen! Gevolg: het koude zweet brak mij uit! Echt waar, en ik maar denken dat we een beetje onnozel konden doen op het podium want Gregory en ik zijn slechts backing vocals (en nog niet eens super goeie zangers). En nu vraag ik mij natuurlijk af waar ik mee bezig ben. Ik heb verschrikkelijk veel last van podiumvrees en dan doe je zoiets... Op 25 september (jaja, binnen een paar dagen) is het optreden gepland, dus nu begint de stress wel te komen. Ook blijkt dus dat ik redelijk chic moet gekleed zijn, maar van thuis uit heb ik geen kleedjes e.d. meegenomen. Dus, m.a.w., ik moet dringend gaan shoppen voor schoenen en misschien een kleedje! (Allé, dat vind ik nog het leukste deel aan heel die onderneming.) 

Hopelijk loopt het optreden een beetje goed af en maken we ons daar niet belachelijk voor 20.000 man. Morgen is er nog eens repetitie en nadien kunnen we enkel het beste hopen!

Dus ja, dat was het zo'n beetje, mijn avonturen in China. Misschien kan ik nog een paar foto's uploaden van onze capriolen op het podium, maar ik kan niks garanderen want ik vrees ervoor dat ik nu diegene zal zijn die de censuur zal bepalen. :p

Allé, tot de volgende post!

再见