Beste bloggers,
Op de fotopagina staan een aantal foto's van de uitstapjes die ik tijdens mijn verlof maak.
Ik hoop dat jullie het even mooi vinden als ik.
Morgen meer. . . Het hoogtepunt voor mij! Bezoek aan de panda's.
Knuffels,
Jennifer
maandag 7 januari 2013
zondag 6 januari 2013
Dag 2 in Chengdu
Eindelijk terug in de hostel...
Pf, 't was een lange dag wih!
In de late morgen zijn we richting Leshan vertrokken en het was nogal een trip.
Eerst kwam de bus niet af, dan maar een taxi genomen en eenmaal in het busstation gaan aanschuiven voor een ticket.
Dan eenmaal op de bus hebben we er maar liefst drie uur over gedaan (en normaal duurde het maar 2 uur) om daar te geraken.
Toen we aan het station van Leshan waren, hebben we even moeten zoeken om de juiste bus te vinden naar de grote Boeddha.
Daar verzekerden ze ons dat de rit maar een 30 minuten ging duren (wat uiteindelijk een uur was geworden.
Dus na een redelijk lange reis waren we eindelijk aangekomen op onze bestemming nl. Leshan Dafo.
De toegangsprijs was redelijk duur en het park (met de Boeddha) viel al bij al wel mee maar nadien gezien was het eigenlijk al die moeite niet waard.
Enfin, je weet dat pas wanneer je er geweest bent natuurlijk.
En na ons bezoek moesten we natuurlijk ons traject terug doen.
Dus, na vele uren zijn we nu eindelijk toegekomen in de hostel (20u).
Amai, ben echt kapot wih nu.
Dusja, dat was het zo'n beetje.
Liefs,
Jennifer
zaterdag 5 januari 2013
Dag 1 in Chengdu
Onze eerste dag in Chengdu is goed verlopen.
We waren om 9u aangekomen in de luchthaven van Chengdu en hadden meteen "touche" van een chauffeur van een 'zwarte taxi' maar die hebben we meteen weggewuifd.
Dan maar een legale taxi genomen naar onze hostel. http://www.mixhostel.com/lazybones/homepage_eng2.htm
Eens aangekomen meer dan warm onthaald door jonge Chineesjes van wie hun Engels meer dan ok was!
We mochten ook meteen inchecken (normaal gezien was dat pas om 14u) en eenmaal in de kamer waren we direct content met hetgeen we hadden geboekt.
Ons dan wat gesetteld (de kamer was jammer genoeg ijskoud en de elektrische verwarming kan het niet zo goed aan) en nadien naar de gemeenschappelijke kamer gegaan om iets te eten.
Heb dan maar Chinese noedelsoep besteld en een meer dan lekkere Bacon-hamburger met frietjes en groentjes.
Ik keek wel even raar toen ze eerst met de hamburger kwamen en dan pas met de soep, maar ja, het smaakte zodanig dat het er eigenlijk niet toe deed.
En het had gesmaakt! :)
Dan maar terug naar de kamer om eens op de kaart te zien wat we zouden bezoeken.
Vandaag zijn we dus naar de Wenshu-tempel geweest (een boeddhistische tempel) die gewoonweg prachtig was!
Nadien zijn we dan naar het Tianfu-plein geweest en naar het grootste park in Chengdu waar mensen volop stonden te dansen en zingen, gewoon zalig om te zien.:)
Tegen dan waren mijn teentjes meer dan bevroren (ondanks de twee paar kousen) en mijn vingers waren zo gevoelloos... Maar het was het wel waard.:)
We zijn dan ook nog vlug naar een Carrefour gegaan om wat dingen in te kopen voor ons ontbijt (Cornflakes voor mij met appelsiensap, en neen, geen chocomelk.
En nu zitten we terug in de gemeenschappelijke kamer op Wifi.
Morgen zijn we van plan om naar Leshan te gaan (zie maar eens op internet) en maandag ofwel naar de panda's ofwel een rondtoer in de stad (maar ik prefereer de panda's.
Foto's uploaden lukt hier niet. Deze hebben jullie nog tegoed!
Tot later!!
Jennifer
donderdag 3 januari 2013
woensdag 2 januari 2013
zondag 2 december 2012
Dag lieve volgers!
Hier volgt dan het vervolg over mijn “avonturen” in China.
Na ons reisje naar de Guanshan Grasslands was het bijna Halloween. Halloween wordt jammer genoeg niet gevierd in China maar de Westerlingen die in Xi’an wonen houden naar jaarlijkse traditie een ‘pub crawl’ op Halloween. Emily had Gregory & mij gevraagd om samen met haar deel te nemen aan die kroegentocht. We hadden beiden volmondig ja gezegd want veel tijd voor ontspanning hebben we hier niet echt dus Halloween was een goeie reden om eens wat te ontspannen.
Op Halloween moet je je natuurlijk verkleden en dat werd dan ook de grote vraag: ‘Verkleden als wat?’ Emily had al beslist dat zij ging als piraat (best wel cool) maar Gregory en ik hadden nog niks beslist. Stiekem wilde ik er niet te veel tijd aan besteden en ik heb dan maar ook voor een “gemakkelijke” oplossing gekozen, nl. een feetje. Wat heb je nodig?
1) Een schattig jurkje met wat stras
2) Een schattig kapsel (in mijn geval krulletjes)
3) Vleugeltjes en een toverstaf (uiteraard in het roze)
4) Make-up dat pinkelt: bv. valse wimpers met stras
5) Kitscherige opsmuk
Zo gezegd, zo gedaan. Aurèle (een vriendin van Emily) had besloten om als de bruid van Frankenstein te gaan (te cool voor woorden) en zij had mij meegenomen om een kleedje te gaan kopen. Aan Zhonglou (het centrum van Xi’an) heb je een ondergrondse ruimte met veel “carnavalwinkels”. Ja, ik noem die winkels zo, maar eigenlijk zijn dat winkels waar je gewoon supertoffe kostuums kunt huren (ook trouwjurken). Daar een winkeltje binnengestapt en ook direct een jurkje gevonden. Te schattig voor woorden en zeer feeëriek. Dan maar besloten om het eens te passen… En dan beginnen de problemen. Chinese vrouwen zijn zeer klein en fijn gebouwd en die kostuums waren daar ook op afgestemd. Het kleedje paste wel maar ter hoogte van de buste was het wat “krap”. Maar Chinezen zijn héél inventief en die mevrouw van de winkel beloofde dat ze dat wel ging oplossen. Ik natuurlijk vré content. Dan maar op zoek naar een trouwjurk voor Aurèle. Bij haar net hetzelfde probleem maar dat gingen ze ook oplossen.
Een week later gingen we dan maar terug naar de winkels om onze kleedjes te gaan ophalen. Mijn kleedje hadden ze aangepast door er een korset in te verwerken. En aangezien alles op z’n plaats bleef zitten was ik natuurlijk superblij! Dan maar Aurèle haar jurk gaan ophalen. Toen we binnengingen werd het al snel duidelijk dat ze haar jurk niet hadden versteld. Ze hebben dat dan maar vlug ter plaatse gefikst en gelukkig waren de aanpassingen goed genoeg. Nadien nog vlug wat schmink e.d. gaan kopen (Aurèle wou zich compleet blauw verven) en dan terug naar huis.
De dag van de Halloween-kroegentocht zijn we naar Aurèles appartement gegaan. Daar hebben we vooral veel tijd moeten besteden aan Aurèles make-up, maar het was wel hilarisch. Uiteindelijk hebben we haar gezicht (én oren), haar hals, borst en armen compleet blauw geverfd. Ze leek precies een smurf met een trouwkleed aan maar toch waren we best wel trots op ons werk! Emily had zich ondertussen verkleed in een piraat en nadien moest ik nog haar haar doen. Emily wou een wild kapsel dus had ik een paar dagen op voorhand allemaal kleine vlechtjes in haar haren gevlochten. Het resultaat was gewoon schitterend! En Gregory… Gregory had besloten om zich te verkleden als mummie, wat ook best wel origineel was. Hij had er niks anders op gevonden dan windsels te laten trekken in thee zodat die een vuilbruine kleur gingen hebben. Maar voor die windsels moest hij wel speciaal naar het hospitaal want een apotheek zoals bij ons vind je hier praktisch niet. Die mensen in het hospitaal zullen ook raar gekeken hebben… Enfin, we hebben Gregory dan maar ingezwachteld en dan heb ik hem nog geschminkt. Het resultaat was echt wel geslaagd! Hij zag er precies echt dood uit… Dus na onze urenlange voorbereiding zijn we dan maar vertrokken naar de kroegentocht.
Waar we natuurlijk niet aan gedacht hadden, was dat we een taxi moesten aanhouden om naar die kroegentocht te kunnen gaan. Maar welke taxichauffeur ging bereidwillig een zombie en de bruid van Frankenstein willen meenemen? Hilariteit alom! Emily & Gregory waren mij net aan het overtuigen om een taxi tegen te houden, wanneer Aurèle uit het niks voor een taxi springt om die tegen te houden. Diene mens was waarschijnlijk veel te gechoqueerd om nog rationeel na te denken en stopte dan nog ook. Wij springen met z’n allen in die taxi en Aurèle zit vooraan. Goh, die chauffeur zijn gezicht was goud waard! Uiteindelijk ontdooide hij een beetje en begon hij ook met Aurèle te praten. Wanneer we uit de taxi stapten kregen we veel beziens (vooral Gregory en Aurèle). Chinezen vieren Halloween niet (ookal heb ik gehoord dat in de grote steden in China dit wel wordt gevierd, vooral door de iets grotere aanwezigheid van buitenlanders) dus die keken dan ook maar raar.
De kroegentocht zelf stelde niet zoveel voor. Onderweg werden er een paar spelletjes gespeeld en daar kon je dan iets winnen (wat uiteindelijk drank bleek te zijn) maar op het einde van die kroegentocht werd er ook een prijs uitgedeeld voor het mooiste verkleedkostuum. Aurèle had die gewonnen maar niemand was echt verrast…
Nadien wilden we naar The Fantasy (een discotheek) gaan maar eens daar aangekomen werden we niet binnengelaten. De security vertelde ons dat onze kledij niet gepast was en dan vooral Gregory. Iemand had in de loop van de avond met rode lippenstift bloed getekend op zijn zwachtels. Dat nog eens gecombineerd met zijn ziekelijke uiterlijk (de schmink welteverstaan) zal waarschijnlijk de druppel geweest zijn. We werden dus niet binnengelaten. Grote verontwaardiging in de groep maar ik begreep het aan de ene kant wel.
Dan maar naar The Muse gegaan (ook een discotheek) en daar werden we direct toegelaten. De Chinezen waren meer dan enthousiast en wilden dan ook geregeld met Aurèle en Gregory op de foto. Daar zijn we dan een paar uurtjes gebleven maar uiteindelijk wilde Gregory naar huis en dan ben ik maar meegegaan. Maar dan begon het moeilijkste deel van de avond: een taxi vinden.
Een paar taxichauffeurs hadden ons geweigerd en het werd al snel duidelijk dat het was door Gregory. Dat vond ik natuurlijk hilarisch! Gregory zag er op dat moment gewoon bangelijk uit. Uiteindelijk had ik tegen Gregory gezegd dat hij zich moest wegsteken totdat ik zei dat hij tevoorschijn mocht komen. Dus bij de volgende taxi vraag ik die chauffeur of hij mij wilde brengen naar de universiteit. Die man zei direct dat dat geen probleem was. Dan riep ik: “Ja, Gregory, kom vlug! ‘k Heb een taxi gevonden!” Ha, springt Gregory vanachter die struik en in die taxi. Die chauffeur wist niet goed wat er gebeurde en was dan ook meer dan verrast. Wanneer hij in zijn spiegel keek zag ik dat hij niet meer zo blij was. Maar gelukkig waren we dan al vertrokken.
Eens aangekomen op de universiteit vlug naar mijn appartement gewandeld om dan uitgeput maar tevreden in slaap te vallen. Het was een leuke maar vooral hilarische avond!
Oké, ik zal hier stoppen want het wordt alweer wat te lang.
Tot de volgende post!!
再见
Hier volgt dan het vervolg over mijn “avonturen” in China.
Na ons reisje naar de Guanshan Grasslands was het bijna Halloween. Halloween wordt jammer genoeg niet gevierd in China maar de Westerlingen die in Xi’an wonen houden naar jaarlijkse traditie een ‘pub crawl’ op Halloween. Emily had Gregory & mij gevraagd om samen met haar deel te nemen aan die kroegentocht. We hadden beiden volmondig ja gezegd want veel tijd voor ontspanning hebben we hier niet echt dus Halloween was een goeie reden om eens wat te ontspannen.
Op Halloween moet je je natuurlijk verkleden en dat werd dan ook de grote vraag: ‘Verkleden als wat?’ Emily had al beslist dat zij ging als piraat (best wel cool) maar Gregory en ik hadden nog niks beslist. Stiekem wilde ik er niet te veel tijd aan besteden en ik heb dan maar ook voor een “gemakkelijke” oplossing gekozen, nl. een feetje. Wat heb je nodig?
1) Een schattig jurkje met wat stras
2) Een schattig kapsel (in mijn geval krulletjes)
3) Vleugeltjes en een toverstaf (uiteraard in het roze)
4) Make-up dat pinkelt: bv. valse wimpers met stras
5) Kitscherige opsmuk
Zo gezegd, zo gedaan. Aurèle (een vriendin van Emily) had besloten om als de bruid van Frankenstein te gaan (te cool voor woorden) en zij had mij meegenomen om een kleedje te gaan kopen. Aan Zhonglou (het centrum van Xi’an) heb je een ondergrondse ruimte met veel “carnavalwinkels”. Ja, ik noem die winkels zo, maar eigenlijk zijn dat winkels waar je gewoon supertoffe kostuums kunt huren (ook trouwjurken). Daar een winkeltje binnengestapt en ook direct een jurkje gevonden. Te schattig voor woorden en zeer feeëriek. Dan maar besloten om het eens te passen… En dan beginnen de problemen. Chinese vrouwen zijn zeer klein en fijn gebouwd en die kostuums waren daar ook op afgestemd. Het kleedje paste wel maar ter hoogte van de buste was het wat “krap”. Maar Chinezen zijn héél inventief en die mevrouw van de winkel beloofde dat ze dat wel ging oplossen. Ik natuurlijk vré content. Dan maar op zoek naar een trouwjurk voor Aurèle. Bij haar net hetzelfde probleem maar dat gingen ze ook oplossen.
Een week later gingen we dan maar terug naar de winkels om onze kleedjes te gaan ophalen. Mijn kleedje hadden ze aangepast door er een korset in te verwerken. En aangezien alles op z’n plaats bleef zitten was ik natuurlijk superblij! Dan maar Aurèle haar jurk gaan ophalen. Toen we binnengingen werd het al snel duidelijk dat ze haar jurk niet hadden versteld. Ze hebben dat dan maar vlug ter plaatse gefikst en gelukkig waren de aanpassingen goed genoeg. Nadien nog vlug wat schmink e.d. gaan kopen (Aurèle wou zich compleet blauw verven) en dan terug naar huis.
De dag van de Halloween-kroegentocht zijn we naar Aurèles appartement gegaan. Daar hebben we vooral veel tijd moeten besteden aan Aurèles make-up, maar het was wel hilarisch. Uiteindelijk hebben we haar gezicht (én oren), haar hals, borst en armen compleet blauw geverfd. Ze leek precies een smurf met een trouwkleed aan maar toch waren we best wel trots op ons werk! Emily had zich ondertussen verkleed in een piraat en nadien moest ik nog haar haar doen. Emily wou een wild kapsel dus had ik een paar dagen op voorhand allemaal kleine vlechtjes in haar haren gevlochten. Het resultaat was gewoon schitterend! En Gregory… Gregory had besloten om zich te verkleden als mummie, wat ook best wel origineel was. Hij had er niks anders op gevonden dan windsels te laten trekken in thee zodat die een vuilbruine kleur gingen hebben. Maar voor die windsels moest hij wel speciaal naar het hospitaal want een apotheek zoals bij ons vind je hier praktisch niet. Die mensen in het hospitaal zullen ook raar gekeken hebben… Enfin, we hebben Gregory dan maar ingezwachteld en dan heb ik hem nog geschminkt. Het resultaat was echt wel geslaagd! Hij zag er precies echt dood uit… Dus na onze urenlange voorbereiding zijn we dan maar vertrokken naar de kroegentocht.
Waar we natuurlijk niet aan gedacht hadden, was dat we een taxi moesten aanhouden om naar die kroegentocht te kunnen gaan. Maar welke taxichauffeur ging bereidwillig een zombie en de bruid van Frankenstein willen meenemen? Hilariteit alom! Emily & Gregory waren mij net aan het overtuigen om een taxi tegen te houden, wanneer Aurèle uit het niks voor een taxi springt om die tegen te houden. Diene mens was waarschijnlijk veel te gechoqueerd om nog rationeel na te denken en stopte dan nog ook. Wij springen met z’n allen in die taxi en Aurèle zit vooraan. Goh, die chauffeur zijn gezicht was goud waard! Uiteindelijk ontdooide hij een beetje en begon hij ook met Aurèle te praten. Wanneer we uit de taxi stapten kregen we veel beziens (vooral Gregory en Aurèle). Chinezen vieren Halloween niet (ookal heb ik gehoord dat in de grote steden in China dit wel wordt gevierd, vooral door de iets grotere aanwezigheid van buitenlanders) dus die keken dan ook maar raar.
De kroegentocht zelf stelde niet zoveel voor. Onderweg werden er een paar spelletjes gespeeld en daar kon je dan iets winnen (wat uiteindelijk drank bleek te zijn) maar op het einde van die kroegentocht werd er ook een prijs uitgedeeld voor het mooiste verkleedkostuum. Aurèle had die gewonnen maar niemand was echt verrast…
Nadien wilden we naar The Fantasy (een discotheek) gaan maar eens daar aangekomen werden we niet binnengelaten. De security vertelde ons dat onze kledij niet gepast was en dan vooral Gregory. Iemand had in de loop van de avond met rode lippenstift bloed getekend op zijn zwachtels. Dat nog eens gecombineerd met zijn ziekelijke uiterlijk (de schmink welteverstaan) zal waarschijnlijk de druppel geweest zijn. We werden dus niet binnengelaten. Grote verontwaardiging in de groep maar ik begreep het aan de ene kant wel.
Dan maar naar The Muse gegaan (ook een discotheek) en daar werden we direct toegelaten. De Chinezen waren meer dan enthousiast en wilden dan ook geregeld met Aurèle en Gregory op de foto. Daar zijn we dan een paar uurtjes gebleven maar uiteindelijk wilde Gregory naar huis en dan ben ik maar meegegaan. Maar dan begon het moeilijkste deel van de avond: een taxi vinden.
Een paar taxichauffeurs hadden ons geweigerd en het werd al snel duidelijk dat het was door Gregory. Dat vond ik natuurlijk hilarisch! Gregory zag er op dat moment gewoon bangelijk uit. Uiteindelijk had ik tegen Gregory gezegd dat hij zich moest wegsteken totdat ik zei dat hij tevoorschijn mocht komen. Dus bij de volgende taxi vraag ik die chauffeur of hij mij wilde brengen naar de universiteit. Die man zei direct dat dat geen probleem was. Dan riep ik: “Ja, Gregory, kom vlug! ‘k Heb een taxi gevonden!” Ha, springt Gregory vanachter die struik en in die taxi. Die chauffeur wist niet goed wat er gebeurde en was dan ook meer dan verrast. Wanneer hij in zijn spiegel keek zag ik dat hij niet meer zo blij was. Maar gelukkig waren we dan al vertrokken.
Eens aangekomen op de universiteit vlug naar mijn appartement gewandeld om dan uitgeput maar tevreden in slaap te vallen. Het was een leuke maar vooral hilarische avond!
Oké, ik zal hier stoppen want het wordt alweer wat te lang.
Tot de volgende post!!
再见
maandag 26 november 2012
Het dagelijks leven in China
Dag lieve volgers!
Het is ondertussen al meer dan een maand geleden
dat ik nog iets heb gepost, 不好意思 (bù hǎoyìsi = Chinees
voor ‘ik schaam me’).
Verschillende factoren hebben hierin een belangrijke rol gespeeld:
Verschillende factoren hebben hierin een belangrijke rol gespeeld:
- Ik ben kort na mijn reisje naar de Guanshan Grasslands een week en een half ziek geweest.
- Het school eist héél veel aandacht op (lees: veel huiswerk maar ook veel voorbereidingswerk voor de lezingen).
- Vorige week had ik mijn 1e examens.
- En tussen al die zaken moet je nog eens proberen te ‘leven’.
Het probleem is dat alles samen niet zo evident
is om te combineren. Wij Westerlingen kennen slechts 24 uren per dag waar een
Chinees er dan weer 48 heeft per dag… M.a.w. Chinezen weten soms van geen
ophouden. Als Westerling is het niet altijd gemakkelijk om dat tempo bij te
houden, maar ik doe mijn best. Ondanks het klagen en zagen is het toch een hele
ervaring om in dat tempo mee te draaien.
Ons reisje naar de Guanshan Grasslands was leuk
maar zeer vermoeiend. Maar vooraleer we die graslanden gingen bezoeken, wilden
we eerst een tussenstop maken in 天水 (Tianshui) om daar de
Maiji-berg te bezichtigen. Op Maijimountain hebben ze grotten met
boeddhistische sculpturen en men had ons verteld dat het wel de moeite was om
dat te bezichtigen. Wij dus met de trein richting Tianshui. Wel moet gezegd
worden dat de trein nemen in China best wel een avontuur is (maar dat vind ik
in België eigenlijk ook). Wij hadden gelukkig tickets gekocht met zitplaatsen
want 8 uur rechtstaan in een Chinese trein, het is ook niet alles.
De Chinezen vonden ons natuurlijk een bezienswaardigheid op zich (6 Westerlingen samen, wat verwacht je…). De eeuwig starende blikken horen erbij maar het mag wel gezegd worden dat de Chinezen op de trein best wel vriendelijk waren. Op een bepaald moment komt er een meisje naast mij zitten en ze vroeg of ik met haar in het Engels wilde praten aangezien ze Engels studeert en niet altijd de kans krijgt om met een buitenlander te praten. Zo’n toestanden zijn héél normaal en stiekem vind ik dat wel leuk, ik ben nu eenmaal een sociaal beest en zeker tijdens een superlange (lees: saaie) treinrit.
Bij aankomst in Tianshui zochten we dan met z’n allen naar de bus die ons naar de berg ging brengen. Na een paar keer vragen het busje (jaja, busje) gevonden en aan die bus stonden er zeker al 80 Chinezen voor ons te wachten. Nadat we betaald hadden, was het gewoon nog wachten tot het aan ons was. En het mopje/raadseltje: ‘Hoeveel Chinezen krijg je op een bus?’ Awel, geloof mij, je krijgt véél Chinezen op een bus…
Dus, wij als sardientjes op weg naar de fameuze berg.
Toen we de voet van de berg bereikten, zagen we dat er veel verkeer was, maar uiteindelijk stonden we er niet echt bij stil want in China heb je veel Chinezen dus ook veel verkeer. Maar dan kwamen we halverwege de berg en stonden we vast in de file. En wat doen de Chinezen dan? Ja, laten we lekker met 6 auto’s naast elkaar rijden (er waren maar twee rijstroken én een afgrond) en dan staat alles nog meer muurvast. En ondertussen sta je daar dan als een sardientje in een blik op een bus vol met Chinezen. Zo hebben we zeker een uur gestaan en uiteindelijk waren we het allemaal zodanig beu dat we gevraagd hebben aan de chauffeur of we mochten uitstappen. Dus daar stonden we dan, halverwege een berg in de regen tussen al die auto’s.
Dan maar ontgoocheld en gefrustreerd een bus tegengehouden die terugkeerde naar het station. En onze frustraties zijn we dan maar gaan uitleven in de McDonalds door een vette hamburger te eten. Dus, geen berg en boeddhistische beelden gezien maar dan toch een lekkere hamburger gegeten. De dag was dan toch niet helemaal verloren…
Dus wij dan maar verzadigd terug de trein op, op weg naar Baoming om die graslanden te bezoeken. Terug een treinrit van ongeveer een 6-tal uur (gelukkig hadden we terug zitplaatsen) en bij aankomst in Baoming nog vlug een taxi ingesprongen om naar een busstation te rijden. Daar aangekomen de bus opgesprongen voor een 4-tal uur en dan nog een 2-tal uur in een auto. Die autorit was superspannend! Wij terug een berg op maar die weg was nog onder constructie (lees: geen vangrails aan de afgrond) én met haarspeldbochten én dan nog eens in de donker. Gewoonweg spannend!
Toen we aankwamen op de top van de berg was het daar al ijskoud en al vrij laat (22 uur). Vlug nog iets gegeten en dan bracht iemand van de hostel ons naar onze kamer en daar zijn we uitgeput in slaap gevallen. MAAR: het moet gezegd worden, dat bed was het beste, meest zachte bed waar ik tot nu toe in heb geslapen sedert ik in China ben!
De dag nadien zijn we redelijk vroeg opgestaan en het was zo koud! Mijn douchegel was zelfs bevroren… Na het ontbijt zijn we dan naar het dorpje gegaan want we wilden de graslanden te paard verkennen. Na wat onderhandelen kregen we elk ons paard en waren we op weg. Het was echt prachtig! De natuur was meer dan de moeite waard. Frisse lucht, een blauwe hemel (eindelijk eens geen smog!) en gras zo ver het oog kon reiken. Na het paardrijden nog wat gechillaxt (Emily’s woordje) en dan terug de auto in op weg naar het station om daar dan terug de trein te nemen naar huis.
We zijn maar twee dagen op pad geweest maar het waren twee héél vermoeiende dagen. De eerste dag was jammer genoeg een beetje een flop maar de tweede dag had alles goedgemaakt.
De Chinezen vonden ons natuurlijk een bezienswaardigheid op zich (6 Westerlingen samen, wat verwacht je…). De eeuwig starende blikken horen erbij maar het mag wel gezegd worden dat de Chinezen op de trein best wel vriendelijk waren. Op een bepaald moment komt er een meisje naast mij zitten en ze vroeg of ik met haar in het Engels wilde praten aangezien ze Engels studeert en niet altijd de kans krijgt om met een buitenlander te praten. Zo’n toestanden zijn héél normaal en stiekem vind ik dat wel leuk, ik ben nu eenmaal een sociaal beest en zeker tijdens een superlange (lees: saaie) treinrit.
Bij aankomst in Tianshui zochten we dan met z’n allen naar de bus die ons naar de berg ging brengen. Na een paar keer vragen het busje (jaja, busje) gevonden en aan die bus stonden er zeker al 80 Chinezen voor ons te wachten. Nadat we betaald hadden, was het gewoon nog wachten tot het aan ons was. En het mopje/raadseltje: ‘Hoeveel Chinezen krijg je op een bus?’ Awel, geloof mij, je krijgt véél Chinezen op een bus…
Dus, wij als sardientjes op weg naar de fameuze berg.
Toen we de voet van de berg bereikten, zagen we dat er veel verkeer was, maar uiteindelijk stonden we er niet echt bij stil want in China heb je veel Chinezen dus ook veel verkeer. Maar dan kwamen we halverwege de berg en stonden we vast in de file. En wat doen de Chinezen dan? Ja, laten we lekker met 6 auto’s naast elkaar rijden (er waren maar twee rijstroken én een afgrond) en dan staat alles nog meer muurvast. En ondertussen sta je daar dan als een sardientje in een blik op een bus vol met Chinezen. Zo hebben we zeker een uur gestaan en uiteindelijk waren we het allemaal zodanig beu dat we gevraagd hebben aan de chauffeur of we mochten uitstappen. Dus daar stonden we dan, halverwege een berg in de regen tussen al die auto’s.
Dan maar ontgoocheld en gefrustreerd een bus tegengehouden die terugkeerde naar het station. En onze frustraties zijn we dan maar gaan uitleven in de McDonalds door een vette hamburger te eten. Dus, geen berg en boeddhistische beelden gezien maar dan toch een lekkere hamburger gegeten. De dag was dan toch niet helemaal verloren…
Dus wij dan maar verzadigd terug de trein op, op weg naar Baoming om die graslanden te bezoeken. Terug een treinrit van ongeveer een 6-tal uur (gelukkig hadden we terug zitplaatsen) en bij aankomst in Baoming nog vlug een taxi ingesprongen om naar een busstation te rijden. Daar aangekomen de bus opgesprongen voor een 4-tal uur en dan nog een 2-tal uur in een auto. Die autorit was superspannend! Wij terug een berg op maar die weg was nog onder constructie (lees: geen vangrails aan de afgrond) én met haarspeldbochten én dan nog eens in de donker. Gewoonweg spannend!
Toen we aankwamen op de top van de berg was het daar al ijskoud en al vrij laat (22 uur). Vlug nog iets gegeten en dan bracht iemand van de hostel ons naar onze kamer en daar zijn we uitgeput in slaap gevallen. MAAR: het moet gezegd worden, dat bed was het beste, meest zachte bed waar ik tot nu toe in heb geslapen sedert ik in China ben!
De dag nadien zijn we redelijk vroeg opgestaan en het was zo koud! Mijn douchegel was zelfs bevroren… Na het ontbijt zijn we dan naar het dorpje gegaan want we wilden de graslanden te paard verkennen. Na wat onderhandelen kregen we elk ons paard en waren we op weg. Het was echt prachtig! De natuur was meer dan de moeite waard. Frisse lucht, een blauwe hemel (eindelijk eens geen smog!) en gras zo ver het oog kon reiken. Na het paardrijden nog wat gechillaxt (Emily’s woordje) en dan terug de auto in op weg naar het station om daar dan terug de trein te nemen naar huis.
We zijn maar twee dagen op pad geweest maar het waren twee héél vermoeiende dagen. De eerste dag was jammer genoeg een beetje een flop maar de tweede dag had alles goedgemaakt.
Oké, ik zal hier stoppen want het begint een
beetje lang te worden… Mijn tweede deel zal ik apart op mijn blog zetten. J
Tot de volgende post!
再见!